زندگی بشر در آغاز بر حسب طبیعت اوّلیه خود محوری انسان ها به طور فردی و خود سامان شکل گرفته بود ولی این فرد زیستی مشکلاتی را در پی داشت; آن چنان که فوق طاقت بود و تهدید به انقراض می شد لذا این خود تجربه ای بود که آموخت هیچ گونه صلاحی در فرد زیستی نیست و نظام اصلح برای زندگی تعاونی و دسته جمعی زیستن است وی دانست که باید با هم دلی و هم سویی خاصی به طور مسالمت آمیز در جهت آسان ساختن دشواری های زندگی تلاش کند و با تقسیم مسئولیت ها و واگذاری آن ها به افراد براساس استعدادهای آنان به پیش رود.